EEN AFSTANDSBEDIENINGS-LOOS LEVEN

Had het leven maar een afstandsbediening. De zelfde als een Dvd-speler heeft en waar je het leven even mee op pauze kunt zetten of even terug laten spoelen. Dan pak je gewoon even je afstandsbediening uit je zak zodat je het leven op pauze kan zetten. Als je dan goed hebt nagedacht hoe je iets veel beter kunt aanpakken, pak je die afstandsbediening weer en spoel je het leven terug, zodat je het allemaal weer overnieuw kunt doen. Of je kunt een vervelend moment gewoon even doorspoelen, zodat je het niet hoeft mee te maken. Ook al weet ik niet hoe je zo’n vervelend moment aan moet zijn komen en zou ik liever alles even willen terug spoelen

Was het leven maar een filmset. Dan mocht je momenten duizenden keren over doen, tot het eindelijk perfect ging en het foute moment zou door niemand gezien worden, alleen door jou zelf. Ook zou je een vervelende scene in je leven gewoon kunnen schrappen en verder gaan, zonder die scene er in te stoppen. Want het heeft toch geen meerwaarden in je leven, misschien juist minder waarden juist. De scene kan je als je wil ook gewoon ietsje draaien en zo maken, dat het voor jou goed gaat en er een mooie en gelukkige scene juist van maken.

Was het leven maar wat makkelijker. Dat je gewoon een afstandsbediening had of het een filmset was, dan zouden een hoop vervelende dingen niet zijn gebeurt. Dan was het leven misschien zelfs wel mooier en was iedereen gelukkiger. Maar jammer voor ons heeft het leven geen afstandsbediening en zal het er ook nooit één krijgen. Wij mensen moeten ons in het leven zelf redden en de vervelende scènes juist overwinnen en de confrontatie aangaan met ze, in plaats van ze ontlopen en het over te doen. Want je leeft nou eenmaal één keer en alles zul je nu moeten doen, zonder afstandsbediening…

Ik weet niet hoe dit in me op kwam. Het was gewoon een mooie tekst (vindt ik dan zelf) die aan kwam dwarrelen en ik even neer wilde zetten. Waarom deel ik het dan niet gewoon met jullie?