Het voledige verhaal over sha-la-lie (volgens mij)

Ooit kreeg vader Abraham een telefoontje of hij een liedje wilde schrijven voor het songfestival. Hij had alleen iets verkeerds verstaan nu hij zo oud en doof is geworden. Hij dacht namelijk dat ze zeiden dat hij naar het songfestival moest gaan, dom foutje. Boos was hij er om (kan die vent eigenlijk wel boos zijn vraag ik me af?) en verveeld ging hij achter zijn bureau zitten. Het lied was voor het songfestival bedoeld dus dan zou je het eigenlijk in het Engels moeten. Maar wat een pech, vader Abraham kan helemaal geen Engels! Dus toen moest hij maar over gaan op de namen van de landen of gewoon steden. Het moest natuurlijk wel wat lijken op zijn internationale hit (uche uche) het smurfenlied. Hij wist enkel niet wat….. Na nachten lang nagedacht te hebben wist hij wat hij moest doen! Hij had nog geen thema voor het lied en dus kon hij het wel doen over zijn grote liefde voor Smurfin. Dat is natuurlijk wel strik geheim dat hij zo veel houdt van Smurfin dus zou hij geen namen noemen in het lied. Maar dat vond hij niet genoeg. Dus weer lag hij nachten lang wakker en ging er een lampje branden. Het refrein van het smurfenlied bestond enkel uit lalalala, dus waarom niet lalala gebruiken in zijn geweldige lied. Maar om nu alleen maar lalala te gebruiken leek te veel en zou opvallen, daarom maakte hij er maar sha-LA-lie en sha-LA-LA van. Hij had inmiddels al bijna een heel lied alleen moest hij nog dingen bedenken om die steden te doen. Weer in zijn bedje met de Smurfin knuffel naast zich bedacht hij een ultieme date met Smurfin. Een coupe mokkka ijs eten, in een luchtballon zitten. Een glas wijn drinken op een en eindigen bij het strand. De dag eindigen met het vliegtuig. Nog veel meer dingen kwamen op en meteen racete hij naar zijn bureau, met Smurfin in zijn armen. Hij maakte het liedje af en stuurde het de volgende dag op.
Tijdens het nationaal songfestival was hij toch nog steeds boos dat hij niet zelf over zijn liefde voor Smurfin mocht zingen en bromde daarom maar dat Sieneke het moest zingen. Zij leek namelijk wel het meest op hem. Hij deed er nog van alles om zodat Sieneke niet mee mocht doen, liet haar een keelontsteking oplopen en veel meer, maar niks werkte. Sieneke deed mee en eindigde laag. Hij was zo boos op haar dat hij nooit meer contact zocht.
En zo zit het dus allemaal in elkaar.
En Pierre Kartner, voor jou zet ik hier jou versie van dat leuke (ik bedoel enge en domme) liedje!



Maar kom op mensen. Jullie snapen het nu toch wel? We moeten ons schamen voor ons land, zulke domme liedjes als we insturen!